Nöbetçi Eczaneler
Geçen haftaki “Kazakistan’da olmasaydın dilimden düşmezdin” yazısına bir beyefendi, “Aranızdaki ilişkiyi anlamadım ama sanki mobbing var gibi.” yorumunu yapmış.
Aslında sadece o yazıyı okuyarak bu fikre kapılması normal. Oysa bizim Sani Bey’le baba-oğul, ağabey-kardeş gibi bir ilişkimiz vardı. Bu yüzden onun bazı sözleri dışarıdan farklı anlaşılabilirken, ben ne demek istediğini, neye kızdığını, neyi övdüğünü ve neye dikkat çekmek istediğini anlardım.
Önce durumu izah eder, sonra da “Bak, böyle bir izlenim var; bunu düzelt.” derdi. Kızdığı zamanlar da oldu, övdüğü ve tebrik ettiği zamanlar da… Kızmışsa duruma kızmıştır ya da sizin daha iyisini yapabileceğinizi bildiği için size kızmıştır.
Bir gün şöyle demişti: “Ben senin şirkete ne kattığına ve ne kadar çaba sarf ettiğine bakarım. Bazen çok çabalarsın ama olaylar senin kontrolün dışında gelişir ve yapabilecek bir şeyin yoktur. Yine de çabalarsın.”
Aklımda çok yer eden bir başka sözü ise şuydu: “Aile ile şirket arasında dengeyi kur. Birisi diğerinden daha fazla ön planda olmasın.”
Birkaç defa beni gömmüşlüğü de vardır. Kendi deyimiyle, üstüme beton dökmedi. Aksine her seferinde yol gösterdi, uyardı ve anlattı; neden öyle olması ya da olmaması gerektiğini, bütün gerçekleriyle… İşte o zaman güveniniz daha da artıyor. Sonuçta hem sizin iyiliğinizi istiyor hem de şirket için en iyisini ortaya koymanızı sağlıyordu.
Hepsinin ötesinde, ciddi bir aksilik olmadığı sürece hata yapsak bile kızacağını ama yine de arkamızda duracağını bilirdik. Bu da bize güven verirdi.
Günümüzde kaybolmaya yüz tutmuş bir güven duygusu bu. Oysa güven, insanı geliştiren ve ona cesaret veren en önemli değerlerden biridir. İlginçtir ki, insanların yerini alacağını düşündüğümüz yapay zekâ bile belki insanoğluna ikinci bir şans vermeyi öğrenebilecek.
Ama insanoğlu, kendi cinsine ikinci bir şans vermeyi ne yazık ki çoktan unutmaya başladı bile…